Καλώς ήρθατε!

                                                                        ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ
Ως κόρη τού συγγραφέα/σεναριογράφου Γιώργου Καραμάνου (Δείτε το βιογραφικό του εδώ) ένιωθα ανέκαθεν την κληρονομική υποχρέωση να βαραίνει πάνω μου. Όχι ως προς την συγκριτική αναμέτρηση μαζί του -αυτό θα ήταν άτοπο- αλλά ως προς την συνέχιση της συγγραφικής πορείας. Έτσι, ενώ διάλεξα να σπουδάσω Ελληνική Φιλολογία (επειδή δεν ήμουν καλή στα μαθηματικά), κατέληξα να διδάσκω έκθεση και λογοτεχνία. Κι ενώ δεν σκόπευα ν' ασχοληθώ συστηματικά με την συγγραφή βιβλίων, όσο καιρό θυμάμαι τον εαυτό μου διατηρούσα προσωπικό  ημερολόγιο. Κάπως έτσι "γεννήθηκαν" τα βιβλία μου - απλά και ανεπαίσθητα.

Παράλληλα, ως κόρη και εγγονή φωτογράφου, δεν θα μπορούσα παρά να ασχολούμαι ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία, ενώ τελευταία αρθρογραφώ σε λογοτεχνικά περιοδικά κι εφημερίδες. Τελικά, δεν μπορώ να ερμηνεύσω το αν  η καλλιτεχνική πορεία είναι  στο DNA της οικογένειάς μου ή αν οι κλίσεις μας είναι απλά απόρροια προτύπων και ανάλογων ερεθισμάτων. Βλέπετε, μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώ και γω με την σειρά μου πόσο ανεξέλεγκτη και εύθραυστη είναι η  ύπαρξή  μας ώστε να καυχόμαστε για τις επιλογές μας. Το μόνο που υπάρχει λοιπόν για μένα είναι ο σπόρος. Αυτό το "μικρόβιο"  που σε κατατρώει εσωτερικά και αν είσαι τυχερός θα έχεις την ευκαιρία να τον δεις κάποτε να ανθίζει και να δίνει καρπούς. 
                                                             

           
«Cruauté et tendresse. Contrairement aux clichés classiques de la féminité, Valia Karamanou nous fait pénétrer dans un monde tourmenté de passions extrêmes, voire mortelles, de créatures sournoises et agressives, d’êtres cauchemardesques, de névroses, d’actes incompréhensibles, un monde où les humains sont prisonniers de leur douleur et de leur désespoir, torturés par leurs souvenirs et leurs remords.»

                                 Serge Belletti (Περιοδικό Δεσμός, Παρίσι 2013)

                                                                           
                                                     

                                                                ΤΙΤΛΟΙ 2020


  «IN TENEBRIS»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΦΙΛΥΡΑ (2020)  
        
"Η Αγγελική, μια άνεργη καθηγήτρια, αποφασίζει να μεταναστεύσει στην Αγγλία κοντά στον φίλο της, τον Νίκο. Μετά από μια ολιγοήμερη επίσκεψή του στην Αθήνα και λίγες ώρες πριν την οριστική αναχώρησή τους στο εξωτερικό, μια αναπάντεχη πολεμική σύρραξη ανατρέπει τα σχέδιά τους, καθώς η χώρα βυθίζεται στο άναρχο χάος, χωρίς ρεύμα, νερό και επικοινωνία. Μέσα στο κλίμα πανικού και ανεξέλεγκτης βίας στην πρωτεύουσα, οι δυο φίλοι αποφασίζουν να καταφύγουν στο ερημικό σπίτι του Νίκου στην Στυμφαλία μαζί με ένα νεαρό ζευγάρι και το μωρό τους. Εκεί ζώντας μέσα σε έναν εφιαλτικό και πρωτόγονο κόσμο προσπαθούν να επιβιώσουν μαζί με νέους συμμάχους αλλά και επικίνδυνους εχθρούς. Παράλληλα, παλιές και νέες ερωτικές ιστορίες, αλλά και μυστικά από το παρελθόν του σπιτιού έρχονται στο φως. Κι ενώ ο εμφύλιος πόλεμος μαίνεται αδυσώπητος, καινούργιες φρικτές ανακαλύψεις θα τους γεννήσουν την υποψία πως ίσως ο πραγματικός εχθρός κρύβεται ανάμεσά τους."


Ομιλία Φιλίππου Δρακονταειδή στην παρουσίαση του IN TENEBRIS:
                                                     

«LA GRÈCE, OMBRE ET LUMIÈRE»
 EDITIONS  MONEMVASSIA  (FRANCE, 2020)                                                      

 (Recueil de nouvelles,traduit du grec par Serge Belletti)
"l’ombre fait partie de la luminosité des lieux et des hommes. Les villages d’Argolide sont le théâtre de ce recueil : Valia Karamanou a vécu enfant dans la propriété familiale de Kourtaki : la maison, les arbres, les animaux et le puits de la cour peuplent depuis toujours sa vie et ses histoires autant que les récits des anciens, à la fois fruit de leur imagination, de leurs superstitions et des légendes urbaines et rempart d’une vérité souvent tragique. Lumière de la campagne grecque et mort, amour désespéré et haine, amitié et absence, âpre subsistance et désir de vivre. Lequel des deux l’emporte ? Au lecteur d’en juger !
Ce recueil se nourrit de la nostalgie de l’enfance et de l’innocence perdue et de la soif de dialoguer avec nos disparus. Toute légende naît de notre impérieux besoin de toucher notre semblable et de dépasser peut-être ainsi notre mortelle condition".